RSS

Wysokie Napięcie

22 Maj

Wysokie Napięcie to gra ekonomiczna, w której gracze rozbudowują swój rynek energetyczny. Grę stworzył Friedemann Friese. Została wydana w wersji polskiej przez Lacertę. Można w nią grać od 2 do 6 graczy.

Zawartość pudełka

W pudełku znajdziemy: planszę (Niemiec, USA), instrukcję, znaczniki (domów i surowców), pieniądze oraz karty (elektrowni, etapu 3).

Plansza wykonana jest porządnie i jest bardzo duża. Grafika nie jest porywająca i jest trochę “ciężka”.

Znaczniki są dobre jakościowo i wygodne w użyciu.

Papier, z którego zrobione są pieniądze, jest podatny na lekkie zniszczenia.

Karty elektrowni są wygodne i posiadają w miarę dobre grafiki. Przedstawiają jedną z pięciu elektrowni, które są zasilane: odpadami, olejem, uranem, węglem lub wiatrem.

Instrukcja jest przejrzysta. Wszystko jest dobrze wytłumaczone. Przy pierwszej rozgrywce będzie służyła jako dobra pomoc.

Wymiary pudełka: długość – 37 cm, szerokość – 27 cm, wysokość 5,5 cm. W środku znajduje się wypraska. Wszystkie części gry mieszczą się bez najmniejszego problemu.

Cel gry

Gracze rozwijają swoje firmy energetyczne. Poprzez budowanie nowych elektrowni starają się zapewnić energię coraz większej ilości miast. Próbują stworzyć największą sieć, która poprowadzi ich do zwycięstwa.

Rozgrywka

Każdy z graczy otrzymuje domki w swoim kolorze i 50 elektro (waluta w grze). Gracze wybierają obszary, na których będą grali i stawiają swoje startowe domki na jednym z miast biorących udział w grze.

Rozgrywka podzielona jest na rundy, w których są następujące fazy: ustalanie kolejności, licytacja, zakup elektrowni, rozbudowa sieci i biurokracja.

Najpierw ustala się kolejność rundy. Pierwszym jest gracz, który ma największą liczbę miast podłączonych do sieci (zaznacza się to na torze śledzenia punktacji). W przypadku, gdy jest więcej takich graczy bierze się pod uwagę gracza z największą elektrownią.

Licytację zaczyna gracz prowadzący. Może wybierać z elektrowni, które są dostępne na rynku bieżącym. Rynek elektrowni dzieli się na bieżący i przyszły. Na każdym z nich są po cztery karty elektrowni. Gdy któraś zostanie wylicytowana na rynek dokłada się kolejną z puli kart. Po tym układa się elektrownie w kolejności od najmniejszej do największej. W ten sposób zawsze układa się oba rynki. Każdy z graczy może mieć maksymalnie trzy elektrownie. Po wylicytowaniu elektrowni gracz nie może brać udziału w kolejnych licytacjach. Na rynku bieżącym nie może być elektrowni o numerze mniejszym lub równym niż liczba miast w sieci prowadzącego gracza.

Faza trzecia, w której kupuje się surowce, rozpoczyna się w odwrotnej kolejności. Można kupić dowolny surowiec, który jest dostępny na rynku surowców. W grze występują następujące surowce: odpady, olej, uran i węgiel. Cena każdego z nich uwarunkowana jest popytem. Czym większy, tym cena wyższa i tym mniej go na rynku. Każda elektrownia może przechowywać dwa razy więcej konkretnych surowców niż potrzebuje do produkcji (karta elektrowni przedstawia cenę, rodzaj i ilość surowca, którego potrzebuje do produkcji).

Kolejną fazą jest rozbudowa sieci – rozpoczyna ją gracz zajmujący ostatnie miejsce w punktacji. Budowa domku w każdym mieście kosztuje 10, 15 lub 20 elektro. Każdy z graczy może posiadać maksymalnie jeden domek w każdym mieście. Gra dzieli się na trzy etapy. W pierwszym, w danym mieście, dostępne jest miejsce tylko na jeden domek. W drugim etapie (zaczyna się, gdy ktokolwiek włączy swoje siódme miasto do sieci) mogą stać maksymalnie dwa domki w każdym mieście. W trzecim etapie (zaczyna się, gdy pojawi się karta etap 3) można wykorzystać wszystkie dostępne miejsca w mieście. Jeżeli rozbudowuje się sieć, to do ceny budowy trzeba doliczyć jeszcze koszt połączenia z miasta do miasta.

Ostatnią fazą jest biurokracja, czyli wypłata za produkcję elektryczności i jej dostawę do miast. Bierze się tu pod uwagę ile gracze mają domków na planszy oraz ile z nich może zostać zasilonych przez elektrownie dostępne u każdego gracza (gracze wybierają, które elektrownie będą dostarczały energię).

Grę kończy się po fazie czwartej, jeśli ktokolwiek posiada co najmniej 17 miast w swojej sieci. Wygrywa ten z graczy, który jest w stanie zasilić energią najwięcej miast w swojej sieci. Przy remisie uwzględnia się to, który z graczy ma więcej gotówki. Jeżeli dalej nie ma wygranego, to bierze się pod uwagę kto ma najwięcej miast w swojej sieci.

Podsumowanie

Gra jest rozbudowana. Trzeba śledzić rynek surowców, który dobrze oddaje obecne zapotrzebowanie na dane produkty. W grze jest bardzo dużo liczenia pieniędzy – zakup elektrowni i surowców. Jako, że jej poziom skomplikowania jest średni, to nie ma większych problemów z wprowadzeniem do gry nowych graczy. Dobrze się skaluje. Ze względu na obowiązujący w niej mechanizm nie zawsze opłaca się prowadzić w ciągu rozgrywki. Jest to bardzo dobra pozycja. Jedna rozgrywka trwa około 120-160 minut.

Plusy:
– dwustronna plansza,
– rozwiązanie na rynku surowców,
– walka psychologiczna przy niektórych licytacjach,
– umiarkowana losowość,
– dobrze się skaluje,
– dobre wykonanie.

Minusy:
– dużo przeliczania pieniędzy,
– w ciągu rozgrywki nie zawsze opłaca się prowadzić,
– duży rozmiar pudełka i planszy.

Ogółem: 8,84
Grywalność: 9/10
Interakcja: 9/10
Decyzyjność: 9/10
Składniki gry: 10/10
Powiązanie z tematem: 10/10
Trudność: 6/10

Reklamy
 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Maj 22, 2012 w Gry ekonomiczne, Gry na 6 osób i więcej

 

Tagi:

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

 
%d blogerów lubi to: