RSS

Archiwa tagu: EGMONT

Hobbit

Hobbit to imprezowa gra karciana. Gracze w trakcie rozgrywki stają po stronie dobra lub zła i walczą ze sobą. Grę stworzył Martin Wallace. Została wydana w wersji polskiej przez EGMONT. Można w nią grać od 2 do 5 graczy.

Zawartość pudełka

W pudełku znajdziemy: karty (postaci oraz walki) i instrukcję.

Karty są w miarę dobre jakościowo. Karty postaci przedstawiają czarodzieja Gandalfa, krasnoluda Thorinema, hobbita Bilbo (drużyna sił dobra) oraz smoka Smauga i orka Bolga (drużyna sił zła). Grafiki na pozostałych kartach przedstawiają różne przedmioty, miejsca oraz sprzymierzeńców i są wykonane w miarę poprawnie.

Instrukcja napisana jest dobrze i zwięźle. Po jej przeczytaniu od razu można zacząć grać.

Wymiary pudełka: długość – 12 cm, szerokość – 9,5 cm, wysokość 2 cm. Karty mieszczą się również z koszulkami.

Cel gry

W trakcie rozgrywki gracze wcialają się w postaci związane z siłami dobra, bądź z siłami zła. Podczas jednej lub dwóch rund muszą pokonać przeciwną drużynę. Korzystają z rozdanych kart, którymi mogą zadawać obrażenia lub leczyć się. Grę wygrają ci, którzy lepiej wykorzystali posiadane karty.

Rozgrywka

Na początku gry – w zależności od ilości graczy – losuje się postaci: na trzech graczy – Bilbo, Thorina i Smauga, na czterech graczy – Bilbo, Thorina, Gandalfa i Smauga, a na pięciu graczy wszystkie postaci.

Następnie tasuje się karty walki i rozdaje – na trzech graczy: po dziewięć kart dla sił dobra i dwanaście dla sił zła (wybiera się z tego dziewięć kart), na czterech graczy: po osiem kart dla sił dobra i trzynaście dla sił zła (wybiera się z tego osiem kart), a na pięciu graczy: po siedem kart dla sił dobra i dziewięć dla sił zła (wybiera się z tego siedem kart). Ogólna zasada jest taka, że na początku rundy wszyscy gracze muszą mieć na ręku taką samą liczbę kart.

Gracz rozpoczynający rozgrywkę (początkowo Thorin) wybiera dowolną kartę i wykłada na stół. Kolor na wyłożonej karcie jest kolorem wiodącym dla danej kolejki. Każdy z graczy wykłada po jednej karcie zgodnie z kolorem wiodącym (o ile posiada musi wyłożyć kartę danego koloru). Gdy nie posiada takiej karty musi wyłożyć kartę w innym kolorze – należy pamiętać, że kolor fioletowy przebija wszystkie inne kolory. Ten z graczy, który zdobędzie lewę rozdaje ją innym graczom tak, aby pomóc swojej drużynie i zaszkodzić przeciwnej. Następnie rozpoczyna kolejną kolejkę.

Każda z postaci ma swoje zdolności rozdawania kart. I tak, Thorin musi rozdać losowo wszystkie karty, Bilbo wybiera jedną kartę dla siebie i jedną dla innego gracza (pozostałe odrzuca), Bolg wybiera jedną kartę i daje ją innemu graczowi, a Gandalf i Smaug po zdobyciu lewej mogą rozdać karty dowolnym postaciom (nie więcej niż po jednej), a pozostałe karty odkładają na stos kart odrzuconych.

Karty walki poza kolorami mają symbole. Biała gwiazda zadaje obrażenia postaciom z sił zła lub leczy postaci sił dobra z obrażeń zadanych przez czarny hełm orków. Czarny hełm orków zadaje obrażenia postaciom z sił dobra lub leczy postaci sił zła z obrażeń zadanych przez białą gwiazdę. Karty z fajką – za każdą posiadaną gracz na początku drugiej rundy otrzymuje dodatkową kartę. Gracze pod swoimi postaciami mogą gromadzić tylko karty zadające im obrażenia oraz karty z symbolem fajki. Karty bez symboli i karty z pozytywnymi symbolami, które nie mogą być użyte do leczenia, trafiają na stos kart odrzuconych.

Po wykorzystaniu wszystkich kart z ręki kończy się pierwsza runda. Gracze z dwoma lub więcej obrażeniami zostają wyeliminowani. Czasami już po pierwszej rundzie dochodzi do rozstrzygnięcia, jeżeli wszystkie postacie z drużyny sił zła zostały wyeliminowane (wygrywa drużyna sił dobra) lub z sił dobra (gra trzy lub pięcio osobowa), zostanie jedna dobra (czteroosobowa), bądź wszystkie postacie zostały wyeliminowane (wygrywa drużyna sił zła).

Gdy nie zostało spełnione żadne z założeń wygranej po pierwszej rundzie, rozgrywa się kolejną. Rozdane wcześniej karty z lew zostają pod postaciami. Pozostałe karty walki tasuje się i rozdaje zgodnie z rozpiską z początku gry (uwzględniając dodatkowe karty za karty z fajką). Gdy w grze został Thorin, to on rozpoczyna drugą rundę. Następny w kolejności jest Bilbo, a jeśli i jego nie ma, to Gandalf.

Gra kończy się po drugiej rundzie i drużyna sił dobra wygrywa, gdy przetrwała co najmniej jedna postać (na trzech graczy), przetrwały co najmniej dwie postacie (na czterech graczy) lub przetrwało przynajmniej tyle samo postaci z drużyny sił dobra, co z drużyny sił zła (na pięciu graczy). W pozostałych przypadkach wygrywa drużyna sił zła.

W rozgrywce dwuosobowej jedna osoba gra postaciami Bilba i Thorina, a druga Smaugiem. Każdy z graczy otrzymuje po dziewięć kart. Zaczyna gracz sił dobra. Lewy rozdaje się dowolnym postaciom, ale nie więcej niż jedna dla każdej postaci. Gracz z postacią Smauga może odrzucić jedną lub dwie karty, nie przydzielając ich postaciom. Pierwsza karta z hełmem orków musi być przydzielona Thorinowi – dopiero, gdy są przydzielane jednorazowo dwie karty z hełmem orków, to można ją dać Bilbo. Thorin i Bilbo odpadają po pierwszej rundzie, jeżeli mają trzy lub więcej kart z czarnym hełmem orków. Smaug odpada, gdy ma dwie lub więcej kart z białą gwiazdą. Jeśli po drugiej rundzie pozostaje jedna postać z sił dobra, to wygrywa drużyna sił dobra. Smaug wygrywa, jeżeli wyeliminuje obie postaci z drużyny sił dobra.

Podsumowanie

Jest to bardzo szybka gra imprezowa. Banalna do wytłumaczenia. Dobrze się skaluje – zarówno w 2, jak i 5 graczy. Grę najlepiej traktować jako dodatek do podróży. Jedna rozgrywka trwa około 10-20 minut.

Plusy:
– łatwa do wytłumaczenia,
– rozmiar,
– bardzo dobrze sprawdza się na wyjazdach (w: autobusie, pociągu),
– spora interakcja i możliwość pomocy zawodnikom ze swojej drużyny.

Minusy:
– dość schematyczna,
– niewiele różnorodności co do ataku i obrony – podobne do makao.

Ogółem: 7,24
Grywalność: 7/10
Interakcja: 9/10
Decyzyjność: 8/10
Składniki gry: 7/10
Powiązanie z tematem: 10/10
Trudność: 3/10

Reklamy
 
Dodaj komentarz

Opublikował/a w dniu Czerwiec 4, 2013 w Gry dla 2 osób, Gry imprezowe, Gry karciane

 

Tagi:

Futbol Ligretto

Futbol Ligretto to imprezowa gra karciana. Gracze starają się jak najszybciej strzelić gola drużynie przeciwnej. Grę stworzył Reiner Stockhausen. Została wydana w wersji polskiej przez EGMONT. Można w nią grać od 2 do 8 graczy.

Zawartość pudełka

W pudełku znajdziemy: karty, gwizdek i instrukcję.

Karty nie budzą zastrzeżeń. Grafiki są czytelne i dobrze dopasowane do gry.

Gwizdek jest donośny, ale nie zawsze przydaje się do gry. Traktowany jest raczej jako gadżet.

Instrukcja napisana jest dobrze i zwięźle. Po jej przeczytaniu spokojnie można zacząć grać.

Wymiary pudełka: długość – 9,5 cm, szerokość – 9,5 cm, wysokość 6 cm. Karty mieszczą się tylko bez koszulek.

Cel gry

Każda z drużyn stara się strzelić przeciwnikom jak najszybciej gola. Rozgrywka trwa, aż jedna z drużyn zdobędzie 5 goli.

Rozgrywka

Stos kart danej drużyny dzieli się w zależności od ilości graczy. W rozgrywce na dwie osoby każdy z graczy ma swój stos kart i wykłada przed sobą karty na 3 stosy. W wariancie na 4, 6 i 8 osób każdy wykłada przed sobą po 3 stosy. W wariancie na 3 graczy jeden tworzy przed sobą 4 stosy, a pozostali po 2 stosy. W wariancie na 5 osób w drużynie trzyosobowej każdy tworzy po 2 stosy, a w dwuosobowej po 3 stosy. W rozgrywce na 7 osób drużyna czteroosobowa tworzy przed sobą po 2 stosy, a trzyosobowa po 3 stosy.

Każdy z graczy trzyma swój plik kart w jednej ręce tak, aby nikt nie widział zawartości kart. Drugą ręką gracze będą wykładali karty. Na sygnał rozpoczęcia gry każdy wykłada przed sobą karty dzieląc je na odpowiednią liczbę stosów. Wymiana na boisku zacznie się, gdy któryś z graczy znajdzie bramkarza swojej drużyny (Artur lub Iker).

Gracze kontynuują grę wykonując następujące działania: wykładają karty z pliku trzymanego w dłoni i umieszczają je na dowolnym swoim stosie, podają lub odbierają piłkę poprzez umieszczenie odpowiedniej karty na boisku.

Gracz może wykładać na boisko wyłącznie karty znajdujące się na wierzchu swoich stosów. Tym samym zabronione jest: wykładanie kart bezpośrednio z pliku trzymanego w dłoni i kart znajdujących się w środku stosów. Jeżeli któremuś z graczy skończy się plik kart w ręce, to zbiera karty ze stołu, tasuje je, wykłada 3 karty, tworząc 3 stosy, po czym kontynuuje grę.

Każda karta posiada następujące informacje: zawodnik przy piłce, zawodnicy którzy mogą odebrać piłkę lub otrzymać podanie (na czerwono reprezentanci Polski, na biało zawodnicy drużyny Reszty Świata).

Sytuację na boisku wskazuje ostatnio wyłożona karta. Każda kolejna umieszczana jest na wcześniej wyłożonych. W sytuacji, gdy padnie gol (karta zawodnika z golem) rozgrywka jest przerywana. Karta z bramką odkładana jest na bok i pozostaje tam do końca gry. Karty znajdujące się na środku są rozdzielane. Po przetasowaniu stosów karty rozdaje się ponownie i gra toczy się od początku.

Czasami może się zdarzyć, że nie będzie możliwości zagrania odpowiedniej karty, gdyż wszystkie znajdują się już na boisku. Wtedy – po wcześniejszym porozumieniu się stron – rozdaje się wszystkie karty (poza ostatnią) i rozgrywka toczy się dalej.

Jako, że piłka nożna to gra zespołowa, to gracze tworzący drużynę muszą sobie pomagać. W związku z tym możliwe jest wykrzykiwanie imion zawodników mogących włączyć się do akcji.

Grę wygrywa drużyna, która jako pierwsza zdobędzie 5 goli.

Podsumowanie

Jest to szybka i emocjonująca gra imprezowa. Liczy się w niej spostrzegawczość. Jest prosta do wytłumaczenia. Gra nabiera rumieńców przy większej ilości osób. Jedna rozgrywka trwa około 15-20 minut.

Plusy:
– szybkość rozgrywki,
– niesamowicie wciąga,
– emocjonująca
– chęć zrewanżowania się innym,
– możliwość gry w 8 osób.

Minusy:
– potrzeba twardej powierzchni na rozłożenie stosu,
– średnia jakość kart,
– zbędny gwizdek,
– słabe pudełko.

Ogółem: 8,13
Grywalność: 10/10
Interakcja: 9/10
Decyzyjność: 6/10
Składniki gry: 7/10
Powiązanie z tematem: 10/10
Trudność: 2/10

 

Tagi: