RSS

Archiwa tagu: Mattel

Uno

Uno to imprezowa gra karciana. Gracze starają się pozbyć jak najszybciej swoich kart i skończyć jako pierwsi rozgrywkę. Grę stworzył Merle Robbins. Została wydana w wersji polskiej przez Mattel. Można w nią grać od 2 do 10 graczy.

Zawartość pudełka

W pudełku znajdziemy: karty (od 0 do 9, akcyjne) i instrukcję.

Karty są średnie, jeżeli chodzi o jakość ich wykonania. Grafiki są czytelne i dobrze dopasowane do gry.

Instrukcja napisana jest dobrze i zwięźle. Po jej przeczytaniu spokojnie można zacząć grać. Napisana jest w sześciu różnych językach.

Wymiary pudełka: długość – 11,5 cm, szerokość – 9,5 cm, wysokość 2 cm. Karty mieszczą się tylko bez koszulek.

Cel gry

Każdy z graczy stara się jak najszybciej pozbyć swoich kary z ręki. Ten, któremu to się uda w danej rundzie zdobywa punkty za wszystkie karty, które pozostaną w rozgrywce u innych graczy. Punkty się sumuje. Wygrywa osoba, która jako pierwsza zdobędzie 500 punktów.

Rozgrywka

Do gry potrzebny jest niewielki kawałek stabilnego podłoża. Najpierw rozdaje się po siedem kart. Wyciąga się kartę rozpoczynającą, a resztę odkłada na stos kart do dobrania.

Karty dokłada się według następujących zasad: karta musi mieć ten sam numer, kolor lub symbol. Co do kolorów, to w grze występują cztery kolory – czerwony, niebieski, zielony i żółty. Numeracja na kartach jest od 0 do 9. Karty specjalne posiadają określone symbole. Występują tutaj następujące rodzaje kart: weź dwie (dobiera się odpowiednią ilość kart), zmiana kierunku (kolejność wykładania kart zmienia się i idzie w przeciwnym kierunku), postój (następny gracz traci kolejkę), wybierz kolor (kładzie się ją na dowolną kartę i wybiera obowiązujący od chwili obecnej kolor) oraz wybierz kolor i weź cztery (ta sama zasada co przy karcie wybierz kolor, a dodatkowo następny gracz dobiera odpowiednią ilość kart). Przy ostatniej karcie funkcyjnej obowiązuje zasada polegająca na rzuceniu wyzwania (zgodnie z zasadami gracz może rzucić tę kartę tylko, gdy nie posiada na ręce innej karty z danego koloru) i sprawdzeniu prawidłowości zagrania poprzednika.

W przypadku braku możliwości dołożenia w swojej kolejce do stosu karty z ręki dobiera się kartę. Jeżeli gracz nadal nie posiada żadnej karty, która by pasowała, to traci kolejkę.

W sytuacji, gdy gracz wykłada swoją przedostatnią kartę musi powiedzieć: „uno” (jeżeli tego nie zrobi przed zagraniem karty przez kolejną osobę, to dobiera dwie karty). Runda kończy się po wyłożeniu ostatniej karty przez jednego z graczy. Gdy ostatnią kartą jest: weź dwie lub wybierz kolor i weź cztery, to następny z graczy musi dobrać odpowiednią ilość kart.

Po zakończeniu rundy gracze podliczają punkty, jakie zostały im na kartach na swojej ręce. Punkty liczy się według następującego schematu: karty od 0 do 9 – ilość punktów odpowiada danej wartości karty, 20 punktów za: weź dwie, zmianę kierunku i postój, 50 punktów – wybierz kolor oraz wybierz kolor i weź cztery.

Grę wygrywa gracz, który jako pierwszy zdobędzie 500 punktów (lub według zasady opcjonalnej opisanej w instrukcji – ten, który ma najmniej punktów, gdy jeden z graczy osiągnął 500 punktów).

Moje alternatywne zasady do gry. Proponuję wprowadzić kilka zasad, które mocno urozmaicają rozgrywkę. Po pierwsze: w grze występują po dwie identyczne karty – jeżeli ktoś położy czerwoną dwójkę, to można „wbić” się w kolejkę kładąc taką samą kartę przed ruchem następnej osoby w kolejce; wtedy dalsza rozgrywka kontynuowana jest od osoby, która była bardziej spostrzegawcza i szybsza. Po drugie: sumowanie się kart nakazujących dobieranie kart – pierwsza osoba zagrywa czerwoną weź dwie, następna czerwoną weź dwie, następna czarną weź cztery i zmienia na czerwony, kolejna osoba zagrywa czerwoną zmianę kierunku – w związku z tym trzecia osoba musi wziąć osiem kart (chyba, że pierwszą dobraną kartą będzie ratująca – zmiana kierunku, postój, bądź kolejna karta wybierz kolor i weź cztery. Po trzecie: zgodnie z tym co napisałem wcześniej kartę wybierz kolor i weź cztery można zagrywać w dowolnym momencie. Po czwarte: zagranie karty zero powoduje zamianę na karty z dowolną osobą. Po piąte: osoba, która nie powie uno dobiera pięć kart.

Podsumowanie

Jest to szybka i emocjonująca gra imprezowa. Przy zastosowaniu zasad alternatywnych staje się również wyśmienitą grą na spostrzegawczość. Jest prosta do wytłumaczenia. Rozgrywka nabiera rumieńców przy większej ilości osób. Jedna rozgrywka trwa około 30 minut.

Plusy:
– szybkość rozgrywki,
– niesamowicie wciąga,
– chęć zrewanżowania się innym,
– możliwość gry w 10 osób.

Minusy:
– raczej nie dla 2 osób,
– potrzeba twardej powierzchni na rozłożenie stosu,
– średnia jakość kart,
– słabe pudełko.

Ogółem: 7,54
Grywalność: 10/10
Interakcja: 8/10
Decyzyjność: 6/10
Składniki gry: 5/10
Powiązanie z tematem: 7/10
Trudność: 3/10

 

Tagi: